تلاشی برای باور کردنش نمی کنم وقتی می بینم روی سنگ قبر شهیدی نوشته شده شهید گمنام :کسی که از دنیا حتی نامی برای بزرگداشت و نشانی از خود بجا نگذاشت..بچه های ما؛وبعد...در این همهمه ی دنیا ، همه نگران سهمیه و کارت و بورس مد و سکس آنلاین و نزول و تجمل و...

دوست ندارم که باور کنم بچه های ما؛جوان های ما با آن نگاه های معصوم؛ در بیابانهای بیهوده ی جنوب برای نجات من و تو آنطور پاره پاره شدند و برگشتند بر دستها بی آنکه حتی نامی داشته باشند؛اما اینجا؟

اینجا همه برای یک پله زمینی تر شدن دارند همدیگر را پاره پاره می کنندو بعد هم با افتخار اسمش را می گذارن: زرنگی...

نه...نه...شاید واقعا اینطور نباشد...

شاید من دارم خواب می بینم...

شاید بشود از این کابوس تاریک بیدار شد...

شاید...